پرواز بسوی آرامش ابدی

گفتی ميروم ، باران كه ببارد بر ميگردم .

 باور كردم حالا سالها از دوری ديدار و دستها در گذر باران هايی كه آمدند

 تا دست خلوت های مرا به دور دست تو گره بزنند ميگذرد و تو نيامدی ...

حق داری ديگر روزگاراعتماد به باران وبابونه های خيالی گذشته است و

 من حتی نگران نيامدنت هم نيستم حالا خوب می دانم هر بارانی كه

 ببارد چشمانی منتظر دنبال دستهای تنهايی می گردند كه

 صاحب شعرند و قرار است روزی به بهانه باران برگردند .